Memory Is Diary?

บนโลกนี้ มีอะไรอีกมากมาย...
มีเรื่องราวอีกนับร้อยพัน ที่ถูกกลั่นกรอง และที่อยู่ในความคิด

เมื่อเช้า....
อยู่ๆ ฝนก็ตกหนัก บางครั้งก็กลับรู้สึกว่า....
ฝนเนี๊ย....ทำให้เราลำบากตอนขึ้นรถ แต่ทำให้เราเคลิ้มหลับตอนอยู่บ้าน

ตอนสาย...เข้าสู่ช่วงของการทำงาน
งานและงาน ทำไปตามหน้าที่ เท่าที่ทำได้ แต่ใจไม่รู้ลอยไปไหน....
ที่ทำงาน มีหลายชั้น รวมถึงมีการแบ่งชนชั้นทางสังคม
ฟังๆ แล้ว เกิดท้อ ฟังๆแล้วเกิดรู้สึกว่า น่าแปลก....

มนุษย์....ใช้สิ่งไหนแบ่งกั้นชนชั้นระหว่างกัน??

ตอนเย็นกลับบ้าน...ยังไม่อยากกลับ จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
อยากนั่งเรือเล่น อยากรับลมเย็นๆ อยากอยู่บนรถเมล์ปรับอากาศ
และปล่อยให้เวลามันเดินผ่านไป พร้อมๆ กับที่รถติดเป็นขบวน...

ช้าจังกว่าจะถึงบ้าน.....แต่น่าแปลก
ที่รถติด ทำให้จิตใจที่ฟุ้งซ่าน ค่อนๆ เย็นลง...

ณ เวลานั้น ทำให้เราคิดได้ว่า....
บางครั้ง การจมปลักอยู่กับผู้คนแปลกหน้าบนรถขบวนโดยสาร
ความฟุ้งซ่านของเรา จะกระจายไปทั่ว จนสุดท้ายก็ทำให้เราคิดได้ว่า....
เราก็เป็นเพียงแค่ คน หนึ่งคน..... ที่มีความคิด มีความรู้สึก และจิตวิญญาณ
เหมือนกับคนทั่วไป...

แล้วใย.....เราต้องฟุ้งซ่าน ให้เสียเวลา
เมื่อมีสิ่ง ที่เราควรจะทำ จะคิด และจะคิดถึง.....

คิดถึงบ้าน กลับถึงบ้านแล้วล่ะ....
นี่แหละสิ่งที่คิดอยู่ ทำให้จิตที่ฟุ้งซ่านไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
กลับมาอยู่ที่เดิม ทำให้ใจอุ่นขึ้น......ทีละนิด